1-18: een uitslag voor de eeuwigheid!

van der Klift Kapsalon Driebergen

U leest het goed, Zondag 2 won afgelopen weekend in competitieverband met 1-18 van SV Zeist. Geen typo, één-achttien. Een rondvraag na afloop langs de spelers, waarvan er zelfs eentje al vanaf het WK ’78 in Argentinië af en toe met de senioren mee mocht doen (quizvraag), leidt tot de conclusie dat niemand ooit had deelgenomen aan een seniorenwedstrijd met een dergelijke uitslag.

Een historische zege, maar in calvinistisch Nederland is een eclatant succes reden tot argwaan. Spruitjeslucht blijft ons omringen, voorspoed en gewin treft men op de snelweg naar de hel, zoiets.

Enkele (typische) reacties. Johan Prins:  “grapje”, na een appje (“Rust stand 0-12”) van Henk (uitverkoren toeschouwer / reserve vlagger van de gedenkwaardige middag). Op kantoor, na de mededeling van het heuglijke feit: “speelden jullie tegen kleuters?

Maar ook de stemming na afloop in de kantine was verre van holladiejee en het dak eraf. Enkelen hadden nog een kinderpartijtje (daar moet u niet te licht over denken), anderen kozen voor een linea recta return huiswaarts.

In Latijnse landen zouden de doelpunten, de assists, de Vor-assists, de onderscheppingen, de vuile meters en de saamhorigheid tot aan de bodem van het vat worden bezongen. Beneveld oreren dat de sterren gunstig stonden op de geboortedag van Maradona en dat (linkspotige) adel dan verplicht, en wat een kermis een dergelijk potje voor Fred zou zijn geweest, zowel binnen de lijnen als na afloop op de club. En ook voor de geblesseerde Stol, maar dan niet in zijn rol als verdediger, maar gehesen in een ijsberenpak. Lallend was alles en iedereen lief geweest en de voorzitter was nog persoonlijk een stichtelijk woord komen spreken, waarna iedereen werd gehuldigd op het balkon van Sparrendaal.

Niets van dat alles. Een kannetje, een puntzak en Emmen-Groningen op de tv. Azijn zeiken is makkelijker, want hoe moet je een dergelijke uitslag nu waarderen?

Nou, gewoon zoals ie is ontstaan. Nuchter. Cruijff en de Kromme eendachtig. Voetballen vanuit je positie, ondanks de verleiding om als hazewindhonden aan de meet van buitenspel te wachten op een diepe bal en dan rennen maar. SV Zeist stond dan wel onderaan, maar daar koop je geen brood voor. Typisch zo’n struikelwedstrijd waar je alleen maar kan verliezen. Eigen scheidsrechter, echt gras en onderschatting.

Dus niet. Op bijna volle oorlogssterkte (alleen Fred en Stol waren afwezig) arriveerde Zondag 2 op Sportpark Dijnselburg. Het werd een wedstrijd met eeuwigheidswaarde, derhalve is een korte duiding van het tijdsgewricht op zijn plaats.

Liverpool verloor dag ervoor van Leeds; de winnende werd gemaakt door Crysencio Summerville, geboren Rotterdammer. Chelsea kreeg ongenadig langs de broek van Brighton (waar Joël Veltman geblesseerd toekeek). Ajax en Feyenoord kwamen niet in actie, Flamengo won de Copa Libertadores van Paranaense en Hugo Camps, de Belgische Grootmeester van de voetbalcolumn, overleed op 79-jarige leeftijd. Hij liet juweeltjes na als ‘maanziek tumult’, ‘koude lava in de ogen’ en ‘sexdesperado’, waarmee hij het gehele woordenboek tot ‘binnentaal’ van het voetbalschrijvers promoveerde.

Terug naar ons eigen podium. Aad bleek van kiet af bijzonder gedreven. Geposteerd in zijn natuurlijke habitat (de spits) trok hij van leer en liet zijn begenadigde linker weer eens fonkelen in de vijandelijke zestien. Hij passeerde minimaal vijf spelers op een stukje gras met de afmetingen van een picknickkleed en schoot ‘classic Adema’ met de binnenkant linker in de verre hoek: 0-1.

Luttele minuten later was het weer raak voor Aad. Op weg gestuurd vanuit het middenveld (Zeist speelde niet op buitenspel, maar zette evenmin echt druk en vertrouwde (niet geheel terecht) op zone- in plaats van mandekking) kwam hij oog in oog met de gelegenheidsdoelman en … : 0-2.

Daarna volgden nog geen tien minuten waarin Lambert, de tweede aanvaller (met wel de beste cijfers!) een glaszuivere hattrick liet aantekenen: 0-3, 0-4 en de 0-5 weer eens met het hoofd, uit een corner van Kevin. Lambert is van het kaliber ‘niet lullen maar poetsen’ en ziet zijn scoringsdrift zelden bezongen met Braziliaanse samba of klatergoud. Logisch, hij maakt zelf ook geen poespas van zijn prestatie en nuchterheid is een oer-Hollandse kwaliteit.

Aad daarentegen let voor u en mij doordeweeks op de kleintjes, maar laat zich op het veld en na afloop graag bewieroken en met lauweren omhangen. Op de berg Olympus accepteert zijn ego geen gezelschap (een berg kent maar één spits).

De andere Bakker, Fedde, was voor de gelegenheid geposteerd op linkshalf en gaf Aad een afgemeten voorzet op zijn bolletje en deze knikte (zeldzaam, want koppen doet zeer) binnen: 0-6. Kort daarop kwam Fedde zelf in scoringspositie en liet broer Lambert en Aad vrij staan en schoot zichzelf in de eeuwige annalen: 0-7.

Dan ben je pas halverwege de eerste helft en is de pot volledig gespeeld. De vijf wissels dachten er het hunne van, de achterhoede waarschijnlijk ook. Want als Michel, Sander, Martijn en Willem al iets te doen hadden, dan was dat omdat Zeist niet slechts als kanonnenvoer wenste te dienen. Maar ieder begin van een aanval strandde kansloos als de invasie in de Varkensbaai. De kunst was echter om vanuit de positie te blijven voetballen.

En dat gebeurde ook. Lambert scoorde 0-8 en 0-9, Aad tekende de dubbele cijfers aan (0-10), waarna Lambert (0-11) en Aad (0-12) allebei nog eentje aan hun inmiddels bizarre tussentotalen toevoegden.

Rust. Koen, Maarten, Marin, Roy en Sjors erin, Arjan, Fedde, Martijn, Michel en Willem eruit. En wat nu? Er waren wilde plannen besproken door de wissels, want zo gespeeld als deze pot was zelfs de 12-1 winst van Spanje op Malta niet eens (en die was volgens hardnekkige geruchten omgekocht: https://sportgeschiedenis.nl/sporten/voetbal/21-december-1983-spanje-malta-12-1/ ). Maar zoals het hoort met wilde plannen heb je van tevoren grote pret, maar als het fluitsignaal klinkt neemt de realiteit het over en ga je over tot de orde van dag. En dus werd er ook in het tweede bedrijf volgens de vaste stramienen gevoetbald, een kwaliteit die discipline vereist, waardoor het geheel groter wordt dan de som der delen.

Twee noemenswaardige feitjes: doelman Jeroen moest eenmaal vissen. Niet getreurd, want daarmee wordt de einduitslag alleen maar mooier, nu immers de tegenstander nooit het bijltje erbij neergooide. Ten tweede is – voor zover waargenomen – Sander de enige veldspeler die de middellijn niet is gepasseerd. Zelden zo iemand tegengekomen die het prima vindt als hij de bal niet beroert. In zijn optiek zit zijn tegenstander dan in de broekzak en is de voldoende weer behaald.

Aad scoorde uiteindelijk in totaal 9 doelpunten, Lambert tekende voor 6 treffers, terwijl middenvelders Marin en Mau allebei nog een goal voor hun rekening namen. Met die van Fedde erbij stopte de teller pas bij 18.

Mede mogelijk gemaakt door Kees, die nog enkele malen de vlag omhoog stak. Voor buitenspel.

Gelukkig waren er veel tifosi meegereisd, want een dergelijke uitslag is voor de eeuwigheid en daar kunnen met name de nakomelingen van Mau en Roy, maar ook de meiden van ex-keeper Ron nog vele decennia langs het veld, in de kroeg of op een kinderpartijtje smakelijk vertellen van die ene keer dat zij erbij waren, toen FCD Zondag 2 met 1-18 won van SV Zeist.