Doorzetten, dat was het sleutelwoord deze middag

Telecombinatie Driebergen

Er is maar één persoon die de gave heeft om elke druk die er op een wedstrijd ligt volledig weg te nemen, rasartiest Fred van Ginkel. Had Fred in 1974 in het zwembad van het Waldhotel in Hiltrup gelegen, Johan had zich slap gelachen aan de telefoon met Danny en de wereldbeker was van Oranje geweest. In plaats daarvan zong Rinus Michels Droomland en dromen bleken bedrog …

Michels werd afgelopen week door France Football verkozen tot Beste Voetbaltrainer Ooit en op de 3e sterfdag van Cruijff werd het genie van Jopie in de media uitgebreid herinnerd. Van Michels via Cruijff naar Van Ginkel, een luttele gedachtesprong voor de huidige nummer 14 van Zondag 2, Hoevers. Zijn bijnaam galmde over sportpark De Woerd: Uitstekende aanname Judge, Kampong aan de bal …

Fred Racké was ditmaal gewapend met een draagbare karaokemachine, de slappe lach veroorzakend met zijn carnavalsversie van een verslaggever van Langs de lijn. Vers uit Limburg, met de papegaaiensoep nog in de bloedbaan, ontving Fred deze middag spelers en tegenstanders in de thuishaven van FC Driebergen. U leest het goed, middag, want het gros van de spelers moest die ochtend uit Valkenswaard komen. U leest het weer goed, Valkenswaard, want in Limburg werd een alternatief trainingskamp belegd, ter voorbereiding op de absolute topper tegen koploper Kampong 18.

U leest het nog steeds goed, een trainingskamp. Want een kampioenschap, dat zit er nog steeds in en dus werden de spelers vanaf vrijdag getest op hun fysieke en mentale weerbaarheid. Hoeveel kan een mens hebben, waar is het gaatje en geef je dan op of zet je door? Van Elst bleek het meest ver in de tunnel naar het witte licht te durven/kunnen lopen … om vervolgens gewoon en bijna vrijwillig in de basis te starten.

Doorzetten, dat was het sleutelwoord deze middag. Zeker toen na een kwartier laatste man Veltman op de bal ging staan, struikelde en dit onverwachte presentje door de Kampongspits werd verzilverd: 0-1. Een vreemde aanblik, net zo onverklaarbaar als de glijpartij van De Ligt bij de 0-1 van Sané in de loop van de avond.

Het zijn doelpunten die als het meest pijnlijk worden ervaren, de totaal onnodige tegentreffers. Ze werken lang door in een wedstrijd, en al helemaal in een Vorendscheidung van een competitie. Want Kampong 18 spinde garen, zag de 3 punten voorsprong in de verdubbelaar terechtkomen en kon bovendien leunen op de kwaliteiten die hen de koppositie hadden gebracht.

Maar zoals zo vaak dit seizoen bleek Zondag 2 uit een taai soort hout te zijn gesneden. Want Kampong mocht dan in het eerste bedrijf de bovenliggende partij zijn, zowel Bannink als Adema hadden, oog in oog met de doelman, de gelijkmaker op de schoen. Het mocht nog niet zo zijn en zou ook heel lang gaan duren, en tot die tijd moest de thuisploeg in de wedstrijd zien te blijven. Deze handschoen werd met verve opgepakt door doelman Van den Brink, met afstand de beste man van het veld deze middag. Jeroen, die zijn fysiek met een laagje NASA traagschuim omringd weet, keerde elke point blank poeier en hield een resultaat levend.

De inmiddels gebruikelijke 4-4-2 opstelling bleek verder beproefd en liet (met af en toe de hulp van de vuisten van Van den Brink) geen steken vallen, alleen bood het te weinig power om echt druk te zetten op de koploper.

In de rust (zonder thee) werden vier (niet allemaal even) verse wissels ingebracht en het strijdplan aangepast. Zo streed Zondag 2 het tweede bedrijf met drie aanvallers: uiteraard Aad, geflankeerd door poco loco Bakker F. en 70cc MT Kevin van de B. Laatstgenoemden vonden elkaar in de 60ste minuut op briljante wijze. Kevin brak op rechts door en gaf en loepzuivere lage voorzet op de links aanstormende Fedde. Fedde schoot hard en laag binnen, waarna de treffer alsnog werd afgekeurd voor buitenspel. Menig thuis fluitende arbiter had geen moment geknipperd met de ogen en naar de middenstip gewezen, maar Evers is geen menig arbiter.

Het bleek een kwestie van tijd (en Jeroen). Vijf minuten voor het scheiden van de markt moest Kampong toch capituleren. Van der Grift stak op maat de diepgaande Kevin weg, die vervolgens de achterlijn haalde en hard voorlangs laag voorzette. Uit pure wanhoop pleegde de verdediging seppuku, want Bakker L. had met zijn signatuursliding zeker doel getroffen: 1-1.

Na afloop bedankte Fred Oster alle aanwezigen op zijn eigen ludieke wijze, waaronder Terraf (De Bruijn), Stoltenkamp, Bies, Verhoeff, leider Witte, vlagger Van den Hoeven, hoffotograaf Prins en het gehele elftal van Kampong 18.