Een 0-0 die je liever niet hebt…

Thesio ICT Proffesionals

De brilstand. Op voorhand de meest frustrerende einduitslag die een voetballer zich kan voorstellen. Je had net zo goed niet hoeven beginnen, want je bed lag nog lekker en de wekker rinkelde genadeloos dwars door de opgepikte kater, het slecht gevallen pilletje of de opgelopen griep. Of gewoon omdat zondag de enige ochtend in de week is die nog zicht geeft op uitslapen, en opstaan voor een uitslag die schriftelijk kon worden afgedaan als een slechte ruil wordt ervaren.

Het doelpuntloze gelijkspel. Dat klinkt nog triester, omdat alle inspanningen vergeefs zijn geweest, het lukte niet om in een tijdsbestek van anderhalf uur een goaltje te maken. Het suggereert inadequaat geploeter van spelers die op zondagavond bij Studio Sport feilloos de fouten van duurbetaalde profs fileren, maar eenmaal zelf aan de bal kennelijk struikelend over het nepgras strompelen.

Niet iedere 0-0 wordt als zinloos beschouwd. Indien de opponent vooraf als zekere winnaar van het duel wordt bestempeld, de kruitdampen na 90 minuten zijn opgetrokken en het eigen doel schoon is gebleven, dan wordt het ene punt als welverdiende scalp de resterende dag gekoesterd.

Helaas gaat dit wedstrijdverslag over de puntendeling die de meest wrange nasmaak produceert, die van de pot die gewonnen had kunnen en moeten worden.

Na 10 minuten had de inschuivende libero Veltman, strak weggestoken door Adema, de 0-1 op de schoen. De treffer werd verijdeld door de 2.13 meter lange dood van Pierlala onder de Soester deklat.

De kopballen van Bakker L. gingen net naast of werden uit de hoek geplukt. Aad werd vakkundig kaltgestellt (voor zover dat mogelijk is natuurlijk, want Peter creëert ook kansen uit het niets) door scherp voorstopperwerk, Bakker F. kon geen potten breken, terwijl Jef, ondanks zijn superieure en verfijnde techniek, diens killerpasses tot tergens toe niet zag worden verzilverd.

De eerste helft had Soest meer balbezit, was het optisch sterker en speelde een kopie van het beproefde steekspel van Zondag 2. Wachten, schaken, rondspelen, in de voeten, ouwe rotten op niveau. De thee werd genuttigd, aanvoerder De Bruijn, geveld door de griep, temperatuurde zichzelf nog even en zag dat een invalbeurt slechts bij hoge nood (ook nog on)verantwoord zou zijn. Van Ginkel, inmiddels in bezit van een datum voor een MRI voor een te plannen knie-operatie, was wel in tricot gehesen voor het geval dat.

Het geval dat diende zich een kwartier voor tijd aan. Stoltenkamp had oog in oog met de keeper gefaald (briljant assistje Aad), een grotere kans dan deze kon niet worden opgetekend, derhalve moest er naar extraordinaire middelen worden gegrepen. De brilstand was inmiddels als totaal onbevredigend geoormerkt, zeker bezien in het licht van titelaspiraties, en de mannen van Zondag 2 gingen va banque spelen. En dus werd de joker ingezet, genaamd Fred.

Het is opmerkelijk wat een raspaard nog kan vertonen, ondanks dat het nobele onderstel wordt geteisterd door een blessure (u weet, een paard werd voorheen afgeschoten als het iets mankeerde aan een poot, excuus … been). Het linkerbeen van Van Ginkel bestaat volledig uit kwikzilver, getuige de vele voorzetten waarmee hij de achterhoede van Soest tot wanhoop dreef. Ook zijn kanonskogel, point blank afgevuurd, werd miraculeus gestopt door het oranje hekwerk op doel. Het bombardement vanaf links, als aanvulling op de geleide projectielen van Jef vanaf rechts, deed geheel Soest een kwartier lang daveren op de grondvesten, maar zij hield haar doel schoon, zij het met kunst- en vliegwerk.

Het mocht niet baten. Voetballen tegen je spiegelbeeld, dat betekende maar een ding: je begint en eindigt na 90 minuten met exact hetzelfde beeld voor ogen. Nul-nul dus.

Voor deze 0-0 waren, buiten de meegereisde trouwe volgers van Zondag 2, de volgende spelers ook vroeg opgestaan: Van den Brink, Bies, Van Elst, Verhoeff, Hoevers (75. Van Ginkel)