Een glimlach na een nederlaag is een eindoverwinning

Thesio ICT Proffesionals

Op een zomerse oktoberdag druppelen de vrienden van 3 binnen op sportpark De Woerd. Lerend van het puddingbroodjes debacle (niet jouw schuld Ibi, je bent lief en trouw met een hart van goud, net als Dommel) zijn het nu bananen en mandarijnen die genuttigd worden. Deze vitaminebommetjes zijn soms gratis in de kantine te verkrijgen, en miljardair Mike pakt dit buitenkansje met beide handen aan. Met zijn brakke plezierhoofd laat hij zelfs de allergrootste frituurgraaiers een stuk fruit eten. Een prestatie van formaat.

Vandaag wordt er aantreden tegen VRC. De lange darmen uit Veenendaal zijn nog ongeslagen en ogen fit. Coach Rook waarschuwt dat we met een goeie ploeg te maken hebben. Alle reden voor de vrienden om de warming up eens serieus aan te vliegen. Na de halfhoge knietjes, matig uitgevoerde sirtaki en flink wat gepuf en gesteun volgt er een vrij triest sprintje waar zelfs Knorretje, Bange Smurf en Sheldon Cooper niet voor zouden terugdeinzen. Maakt de pass- en trapvorm die erop volgt alles goed? De blik van aanvoerder Michel zegt genoeg…

Dan maar vlammen in de wedstrijd? Ook dat gaat in Rook op, want na acht minuten staat er 1-3 op het scorebord en zakt de moed in de schoenen. De strijdlust is er, maar individuele fouten, slechte positionering en klinische afronding van VRC kosten ons de kop. En dan weet je dat het een gebed zonder eind wordt en dat vertaalt zich in een 4-6 nederlaag. Na wat kleine schermutselingen wordt de strijdbijl begraven en wensen de vrienden hun Veenendaalse opponent het beste.

Lichtpuntjes (om positief af te sluiten)

Fraaie Driebergse doelpunten zijn een plezierige bijkomstigheid. Hoe die ‘m maakt, dat begrijpt niemand, maar na een geweldige ‘Xabi Alonso’ pass van Michel plaatst Elmar de bal subtiel over de keeper. De goals in de tweede helft waren ook om je vingers bij af te likken. Oogstrelend tiki taka spel eindigt bij Mazlum, die strak voorgeeft op de uitstekend inkomende Pim die beheerst afrondt. Daarna zijn we getuige van het volgende wonder; Elmar geeft de bal geweldig voor en Bagdad trakteert het publiek op een magistrale volley, waarmee hij de keeper kansloos laat. Broer Mo, stralend van trots, kan zijn emoties nauwelijks in bedwang houden, waarbij de auteur zelfs een paar traantjes bespeurt. Het slotstuk is voor Pim, die zijn tweede van de middag aantekent door een vrije trap slim naar de lange hoek te sturen.

Tot de volgende!