Een wedstrijd duurt twee keer de helft

Grafisch Dienstencentrum Driebergen

“Ik weet niet waar ik naar heb zitten kijken de eerste helft, maar het leek verrekte veel op de wedstrijd tussen Oranje en Ecuador.”

Een prikkelende proclamatie van vice-aanvoerder Willem, ze galmden na in de kleedkamer van Zondag 2. Dat waren we niet meer zo gewend, na telkens een uitstekende eerste helft op de gelegde pot voetbal, die ons de uiteindelijke zeges brachten. Omdat Willem ook wel weer een hele aardige man is die eigenlijk het gebruik van stevige bewoordingen nutteloos vindt, omdat elke voetballer met een beetje spiegel wel weet of ie een lekker potje aan het ballen is of niet, had hij de thee alvast in de bekertjes uitgeschonken.

Was het dan zo slecht? Nee, maar het leek op Oranje-Ecuador en daar waren de commentaren niet mals over (Marco van Basten zei wat over de ondermaatse prestaties van Virgil van Dijk  en de aanvoerder verschanste zich meteen in een hoekje van zijn hotelkamer, met de duim in de mond lieve woordjes prevelend tegen zijn teddybeer).

Sporting 70 team 7 bestond uit op het oog typische voetballers van origineel Turkse komaf; technisch vaardig en liefhebbers van Turks fruit (niet de Hollandse filmklassieker, of wel maar dat weet ik niet, maar het snoepgoed met evenveel calorieën als de worst van Marin, en ook dat klinkt raar …). Opvallend was echter de hoeveelheid energie die zij op de mat legden. Geen enkel moment kregen de spelers van Zondag 2 de tijd om de bal rustig aan te nemen, alsof zij werden opgejaagd door een meute wilde honden.

Koppel de straffe dekking met het ontbreken van de gebruikelijke rust in hoofd en voeten en dan wordt het een geitenkaas, om maar eens met Cruijff te spreken.

Het leidde na 20 minuten tot een afgedwongen en niet helemaal geslaagd haasje-over van Michel, waarna de arbiter een strafschop toekende aan de bezoekers: 0-1.

Oke, het loopt niet lekker. En dan? Tappen uit een ander vaatje. Maurice zag de tijdelijke oplossing om de stroperige opbouw en de tot niets leidende pogingen tot aanvalsopzetjes te  omzeilen en begreep dat uit stilstaande situaties ook wat te halen valt (vooral als een doelman de 1.75 meter niet passeert).

Een slimmigheidje dat in autoverzekeringsland nog weleens wordt gebruikt – iemand achterop laten knallen door plots te remmen – werd door Mau uitgelokt. Zijn vrije trap werd maar ten halve gekeerd door de doelman van Sporting 70, waarna de half weggewerkte bal door Maarten bij Michel werd ingeleverd. De oude stomp had al gezien dat Fedde was uitgeweken naar de zijkant van de vijandelijke zestien en bediende hem door de lucht. Knap controlerend en opdrijvend langs de achterlijn hield hij het zicht op zijn broer Lambert, die bij de tweede paal opdook. De breedlegger was strak en op maat: 1-1.

In de rust werden Maarten, Maurice en Koen gewisseld voor verse krachten Fred, Kevin en Sjors. Andere types, ander spel, maar ook – heel opmerkelijk – andere tegenstand. Van de razende sirocco uit het eerste bedrijf was na de thee niets meer over. Sporting 70 was klaar, de hete lucht was eruit, de waterpijp leeg.

Tsja, met nog 45 minuten op de klok wist Zondag 2 wel raad met de geboden ruimte. Marin combineerde met Sjors en Kevin dat het een lieve lust was, terwijl Stol (!) ook regelmatig rond de vreemde zestien te vinden was. Stol? Ja, wellicht wat beneveld door loslatende lijmdampen of om een andere duistere reden was hij betrokken bij twee treffers. De eerste schoot hij van dichtbij binnen na een afzwaaier van Marin: 2-1. Daarna werd hij, onder de bezielende vleugels van nummer 11 Fred, met een ingooi (!) van Fred (!!) vrij op de achterlijn gezet. Zijn voorzet was afgemeten op Lambert, die met wederom een intikker deed waar hij voor staat, scoren: 3-1.

Kevin, kilometervreter op mid-midden, deed nog een duit in het zakje door het hogeschool positioneel druk zetten van Fred en Lambert te belonen met een onderschepping en een droge knal in de hoek: 4-1.

Al met al bleef Zondag 2 op koers, mede mogelijk gemaakt door Jeroen, Martijn, Sander, Kees, Aad, Arjan en in spiritu Roy.