HDS uit, altijd lastig

HDS uit, altijd lastig.

Nee dus. Eindstand: 3-5. Achteraf is het makkelijk praten, maar de sterren leken niet helemaal gunstig te staan voor een stevig robbertje hotseknots in Leersum. Bannink geblesseerd, Adema nog niet hersteld, Stoltenkamp afwezig en Henk die door zijn (van den) Hoeven zakte in de warming up, nadat hij zich vergaloppeerde aan een specialiteit van andermans huis, een hakje. Dat andere huis, huize Hoevers, gaf bovendien niet thuis. Of beter gezegd, juist wel, de eerste wekker die hij hoorde waren de kerkklokken rond 9.30 uur. Met een aftrap om 10.00 uur in Leersum. Tel dit op bij de avond ervoor … De avond ervoor (sluiting 1.00 uur, officieel althans) was een klein feestje ter ere van de verjaring van linksbuiten Fred van Ginkel gevierd. Goed gevierd, bijna alle spelers hadden Fred getrakteerd op een levenslied, onder het twijfelachtige alias ‘de Golden Showers’. Men hield het dus niet droog, dat begrijpt u. De keel althans, met goudgeel gerstenat. Fred gaat 40 worden, maar heeft het voetbalhart en ziel van een 11-jarig jochie (en dito rugnummer), dus dat zit wel snor. Maar de benen, kunnen die nog?

Ja dus. Fred draaide de boel ouderwets horendol. Voorzetje hier (doelpunt Fedde Bakker: 2-2), voorzetje daar (doelpunt Roy Bies: 2-3), rushje hier (doelpunt Fred zelf: 2-4), handsballetje daar, het palet van Fred was nog volledig intact.

Hoe stond het gestel van de rest ervoor? Fedde Bakker bleek de Grote Patat van de vroege ochtend. Op de steekbal van Willem de Bruin wist Fedde de doelman te verschalken met een lob: 1-1. Enkele kansen liet hij onverzilverd, maar met de bal van Fred (zie boven) wist hij wel raad bij de tweede paal: 2-2. Daarna stelde hij zich dienstbaar op en schaduwde na rust de enige klasbak die HDS rijk was, zodat Maarten Hoevers met zijn uitge- en verslapen gammele gestel op rechtsbuiten kon invallen, na vier maanden blessureleed.

Roy, verdediger, middenvelder, en deze ochtend gelegenheidsspits, vertoonde ook in de voorhoede een werklust waarmee hij zijn bijnaam Biesel waarmaakt. De kopbal waarmee hij scoorde was een kunststukje van de buitencategorie, want staande op de doellijn kun je alleen nog maar missen. Een dergelijke druk is immens, maar Bies bezweek niet: 2-3.

Keeper Jeroen van de Brink bezweek wel. Een Heinz kroketje (1-0) en een Menzo-tje (4-3), gegarneerd met een gevalletje Gekke Liverpoolse Koeienziekte (op de achterlijn een spits willen uitkappen), onze Jeroen zal zich deze week nog eens achter zijn tacho-schijf krabben, om komende zondag de pannen van het dak te keepen. Zo is hij dan ook wel weer.

Voordat we aan het slotakkoord komen trok Sander van Elst nog even aan de noodrem. Nadat Fred was neergekegeld en de scheids niet floot, bleek de klasbak van HDS toch niet over de benodigde techniek te beschikken om de bal even fatsoenlijk buiten de lijnen te schieten. Sander hielp de jongeman even met het stilleggen van het spel, en de bal, en de man. Maar dan in een andere volgorde.

Het hoogtepunt van de ochtend kwam op naam van Martijn van de Grift. Een corner van Michel Verhoeff kon door de HDS-doelman niet worden weggewerkt, mede door de aanwezigheid van de blonde gladiator. Martijn duelleerde met de graaiende armen, kopte de bal omhoog en gaf daarmee een assist op zichzelf, waarna hij de dalende bal boven alles en iedereen uit in het verlaten doel kopte: 3-5.

Dit alles werd mede mogelijk gemaakt door de volgende spelers: Veltman, Bakker (L.), Erkan, alsmede leider Martin, vlagger Kees en hoffotograaf Johan. Onder het toeziend oog van de Meester, John.