Het Lachende Derde toont karakter

‘Dit belooft een legendarische pot te worden’, sms’te aanvoerder Schaap zaterdagochtend vroeg (13h) aan ondergetekende. Nu staat ‘De Bilt uit’ niet echt bekend als legendarisch, al schoot een zekere speler er ooit een cornerbal tegen een boom.

Wat was er aan de hand? De brede selectie van de koploper was uitgedund. Schaap had tijd gemaakt voor romantiek, Blaf lag / stond ziek op bed, Thijs was het samenwonen aan het testen (‘Bier!’), Bob was een partytent aan het boeken (‘Hebben jullie ook garnalenkroketjes?’), Dennis was na een potje volleybal (na een potje pils) geblesseerd geraakt , Kooi en Kobbe waren aan het (après) skiën, Kelt had bardienst en zo kan ik nog even doorgaan, ware het niet dat ik iedereen gehad heb.

Living Legend Sjaak was erbij als toeschouwer (‘Ik neem wel mijn tas mee’). In zijn tas ontbrak een brace, die breuken moet voorkomen maar zelf allerminst onbreekbaar blijkt. Die andere legende ‘B’ was erbij om in noodgevallen de helpende hand te bieden. Er stond nogal iets op het spel namelijk. Inderdaad beloofde het een legendarische pot te worden.

Tegenstander De Bilt bestaat uit niet al te grote jongens (inclusief een eeneiige drieling), die met bravoure de strijd aangaan en die niet vies zijn van een risicootje / hakje / kapje meer of minder. Een prima instelling dus. Op het fysieke vlak moet deze ploeg het echter vaak afleggen tegen de noeste kompels met de creativiteit van een John Ewbank, die in de reserve 4e klasse allerminst zeldzaam zijn. FC Driebergen 3 kan er soms wel een paar gebruiken, want met teveel liefde voor de bal krijg je straks nooit een tijdstraf. De Bilt vermaakte zich wel tegen het voetballende Driebergen. Het veldoverwicht was voor de thuisploeg; FC Driebergen speelde een beroerde eerste helft.

De rust bleek bijzonder. Het moest anders, dat zag iedereen. Het was tijd voor topscorer Sjaak. Zónder brace. Zijn teamgenoten – op eentje na die beweerde dat de kans op blessures mét brace even groot is – durfden het risico niet te nemen en spraken uit liefde en bezorgdheid hun veto uit over een invalbeurt. De elf basisspelers moesten maar karakter tonen. Dat gebeurde.

De eerste tien minuten van de tweede helft werd er eindelijk gecombineerd, langzaamaan veranderde het spelbeeld. De onvermoeibare Schenkels maakte nog meer meters dan normaal; de verdediging onder leiding van Bruining zorgde ervoor dat de dreiging van De Bilt niet uitmondde in grote kansen. Maar dat Driebergen zou scoren lag ook niet in de lijn der verwachting.

Stiekem leek het duel op zo’n afgrijselijke 0-0 af te stevenen. Gezien de personele bezetting misschien niet eens heel onaardig; in de titelstrijd peperduur puntverlies.

Maar Het Wonder van De Bilt geschiedde: invaller B – blijkbaar was de nood aan de man gekomen – zorgde voor verlossing. Marijnissen kon niet meer: B kwam, zag en overwon. Zijn balvastheid zorgde voor rust bij zijn medespelers, zijn gejaag voor onrust bij de keeper van de thuisploeg. De terugspeelbal werd vol vertrouwen aangenomen, in de verte naderde een trein. Rechts kappen, links kappen, irritant gerinkel van bellen. Dan maar terug. Te laat, getoeter klinkt. Het besef.

Met een fantastische goal zorgde B voor de allesbeslissende voorsprong die nooit meer weggegeven zou worden. Die stelligheid straalden de spelers wel uit.

‘Schier amechtig verliet het roze paar de woning’, zou Connie Palmen na alweer een fles wijn geschreven hebben, haar lezers in totale verwarring brengend. Tegen Brederodes heeft FC Driebergen hopelijk weer de beschikking over een grotere selectie.

Legendarische potten zijn leuk, maar vaak pas achteraf.

Opstelling: De Laat, Te Laat, Bruining, E. Schenkels, V/d Mispel, De Bruijn, Smit, Kroon, P. Schenkels, Onwezen (B), Fonteijne