Het zou toch niet … ?

Bleijenberg Financiële administratie

Het is weinig spelers gegeven een afscheid te regisseren, waarbij alles op zijn plaats valt. Het meest in het oog springende debacle was wel de 0-8 nederlaag die Bayern München aan Johan Cruijff meegaf bij diens afscheid van Ajax. Het ging JC beter af bij Feyenoord, door in de laatste competitiewedstrijd te scoren en tegelijkertijd kampioen te worden.

Het afscheid van Willem van Hanegem werd een waar volksfeest in de Kuip, compleet met Hazes (in levenden lijve) en alle toppers met wie de Kromme Feyenoord en Oranje had gedeeld. Stel daar tegenover de aanfluiting van een afscheid door Oranje van Clarence Seedorf, 8 jaar na diens laatste interland en u begrijpt, het is niet zo makkelijk om in stijl de bal vaarwel te zeggen. Deze deceptie deed Sneijder besluiten niets aan het toeval over te laten en Wes schooide gewoon om een afscheidswedstrijd.

Terug naar FC Driebergen. Met een treffen tegen Soest op het programma moest er bij absentie van Van den Brink, Van den Hoeven, Van Ginkel, Kemal en Stoltenkamp wat spelersmateriaal geleend worden. Een doelman kon worden geleverd, maar ook de van de zomer gestopte Evers bood zijn diensten aan. John had zijn kicksen nog in het vet staan, doch vermoedde dat zijn karkas na enkele maanden stilstand toch wat smeermiddel kon gebruiken. Geen mosterd, geen placenta, maar een nipje Beerenburg werd de avond tevoren genuttigd. John komt nog uit de tijd van Bobby Charlton en deze nam steevast voor iedere wedstrijd een dubbele whiskey, dus aan gezelschap op niveau geen gebrek.

Na 20 minuten was er geen vuiltje aan de lucht met doelpunten van gelegenheidsspits Veltman en een-keer-raden. Maar Soest bleek een raar ploegje. Het lukte Zondag 2 niet om de bussen fatsoenlijk geparkeerd te krijgen, deels door de verleiding om er nog een goaltje bij te prikken. Bovendien had Evers nog nooit als Ausputzer Augenthaler gespeeld en was dat nu zeker niet van plan. Dit terwijl het tweede inmiddels gewend was om met kapitein Veltman achter de laatste linie te spelen. De linies vielen uiteen (en Bakker F. uit en De Bruin in) en toen ook een verlaat Sinterklaaskadootje (2-1) werd aangeboden aan Soest door de verder uitstekend fluitende arbiter, bleek Leiden wat in last.

In de rust vond Evers het veel te druk op het middenveld, zo kon hij natuurlijk nooit met verve zijn Beckenbauer-rol invullen. Van der Grift verving Hoevers en dezelfde koers werd de tweede helft ingezet. Hoewel, Soest bleek andere gedachten te hebben over de wijze waarop het spel moest worden gespeeld en trok (nadat Erwin alleen voor de keeper zijn vizier niet op scherp had staan) feller van leer. Het feit dat Soest tussentijds nog een 3-1 strafschop verzilverd zagen door ra-ra-wie-ben-ik, deerde hen kennelijk niet en zij trokken onverschrokken ten aanval. Zo kwamen de gasten middels een veteraan met twee knappe schoten in de looprekken terug naar 3-3.

Het zou toch niet … ?

Nee. Afscheid was er dan nog nooit officieel genomen, maar John zou Evers niet zijn als hij niet nog een toegift in de benen zou hebben bewaard. De Beerenburg was inmiddels al lang uitgewerkt, met de soepelheid van een aangereden emoe sjokte John naar de zone waar het moest gebeuren. Soest zag Evers niet aankomen, zo slinks (gluiperig bijna) schuifelde hij voetje voor voetje naar de plek waarvan alleen hij wist dat legendes naam maakten, of werden afgebrand.

Twee minuten voor tijd legde Veltman breed en John schoof bekeken de 4-3 zege binnen. John Evers werd JE.

Deze officieuze afscheidswedstrijd werd mede aangeboden door: Colin, Bakker L, Van Elst, Bies, Verhoeff (75. Hoevers), Bannink.