In liefde en oorlog is alles geoorloofd

Heiko Gorter Makelaars

Wie dit ooit heeft gezegd weet ik niet, maar dat het Dreh und Angelpunkt van dit adagium niet om een bal zou gaan, durf ik wel te stellen. En toch, als je eens nader beschouwt hoeveel een voetballer bereid is om te doen (en soms te laten) om de bal gunstig te stemmen, om haar aandacht te krijgen, haar te mogen behagen, te strelen, en op andere momenten uit pure nijd een rotschop te verkopen, haar over de heining te trappen, haar verketteren omdat zij niet doet wat hij van haar wil, de overeenkomst met liefde is gauw gevonden.

Het begint al met kekke voetbalschoenen. Opvallende kleuren, geraffineerd gestyled, alles om de moderne bal te versieren, maar meer nog de suggestie dat met de juiste patta’s de bal onder alle omstandigheden onder controle is te brengen, dat zij gedwee luistert naar ieder commando.

Vergelijk de klompschoenen uit de jaren dertig van de vorige eeuw; de bal werd een bevel gegeven, pijnlijk moest zij zich onderwerpen aan de wil van de speler. Nu oogde de bal in die tijd nog niet zo ravissant als tegenwoordig, dus mogelijk is er sprake van enige correlatie. Zowel bal als schoen is nadien geëmancipeerd.

Ik zal niet verder de amateurpsycholoog uithangen, maar kijk de volgende keer eens naar het schoeisel van een voetballer: het kan iets zeggen over de wijze waarop hij tegenover de bal in het leven staat.

Voetbal is (ook) oorlog. Die opmerking wordt aan Rinus Michels toegeschreven. Wijlen De Generaal stond niet als een Don Juan bekend, op een enkele uitspatting na, dat hij Droomland zong ten overstaan van de WK-selectie van 1974. Mannen zingen kennelijk makkelijker voor andere mannen dan voor vrouwen, en daar kun je als psycholoog wel wat mee, maar dat gaat dit verslag te buiten.

Liefde voor de bal en de oorlog in het spel, het werd weer eens in volle glorie getoond door de artiesten die Zondag 2 rijk is. Tegenstander HDS moest er in alles aan geloven (6-2).

Allereerst Aad: wie in zijn stoutste dromen even heeft gedacht dat Aad het scoren zou zijn verleerd (denk aan Fernando Torres, nadat hij bij Liverpool was vertrokken), die kan maar beter snel wakker worden en de excuses aanbieden. Viermaal (1-0, 2-0, 3-0 en 5-2) schoot de man die graag een frikandel in de mond neemt (toch wat Freud in het verhaal) raak. Het geheim? Kijk eens goed hoe hij beweegt: eigenlijk niet, totdat de bal binnen bereik is gekomen. Dan gooit hij danspasjes uit de heupen waar Fred Astaire zijn Ginger ooit mee versierde.

Dan Fred: twintig minuten voor tijd kriebelde hij in zijn schoeisel langs de lijn, tijd voor een grillige tango met de rechtsback van dienst. De beste man heeft Fred van alle kanten mogen bekijken, maar alleen kijken, niet aankomen (wat niet zou lukken, al zou hij dat hebben gewild). Een fake met de heupen, de bal als een toreador voor zich langs laten passeren, en weg was Fred (weer). Een buitenkantje links in de verre hoek, de keeper kon alleen nog maar grabbelen en zichzelf tegen de paal werpen, maar de duizelingen had hij al opgelopen door de bijna volmaakte kunststoot die van de kwikzilveren linker verdween: 6-2.

Een eigen alinea verdient de ingooi. Fred was eenzaam en alleen bij de cornervlag van HDS. De bal was via de tegenstander uitgegaan: ingooi FC Driebergen. Fred zag geen medespeler ook nog maar de middellijn passeren om de ingooi te ontvangen, dus ging Fred voor een originele George Best: hij gooide de bal tegen de rechtsback en ging er met de ketser vandoor. Briljant.

Verdere noemenswaardigheden, zonder iemand tekort te doen (dat gebeurt altijd)? Voor de liefhebbers van details waarom sommige oorlogen worden gewonnen: de regie van een wedstrijd bepalen, ogenschijnlijk zonder mee te doen. Michel, niet toevallig arbiter van dienst, veteraan geworden door daden, geen woorden, kreeg HDS binnen tien minuten het gekkenhuis in door een gevalletje buitenspel niet als zodanig te beoordelen, door een minieme tip her en der aan zijn medespelers te souffleren en verder soeverein te ZIJN (dan hoef je amper te fluiten).

Lucky charm Koen deed weer even mee. Twee assists later verkrampten de kuiten reeds, maar hij had weer een positieve invloed op het geheel. Toch die kousjes maar thuis laten de volgende keer.

The Mechanic Michel scoorde weer, nu na een klutsbal geforceerd door Aad (!). Je vraagt je af waarom hij liever onder de lat staat, maar dat leest u nog wel een keer. Of niet.

En verder? Kerels met het mes tussen de tanden, moeiteloos figurerend in Spartacus of Gladiator, wetende dat iedere zege uiteindelijk wordt veilig gesteld door inzet, karakter en onverzettelijkheid. De prima donna’s maken de bal het hof, maar soms gaat de liefde via de bloedgeul van de bajonet.

Lees: Jeroen, Sjors (Martijn), Roy, Remco, Willem, Maurice, Maarten, Fedde, Lambert.

 

Foto’s met veel dank aan Johan Prins