Luctor et emergo, ik worstel en kom boven

ZAM Zeist Doorn

Na het debacle vorige week bij Hooglanderveen, waar niet alleen drie kostbare punten werden gemorst, maar ook het doelsaldo te grabbel werd gegooid; allemaal schokschade als gevolg van de afgescheurde achillespees van eenpersoons vuurpeloton Aad, was het de vraag hoe de mannen van Zondag 2 zouden reageren. Omrollen en doodliggen of de rug rechten en doorgaan?

Luctor et emergo, ik worstel en kom boven. Hoe doe je dat? Alle beetjes helpen. Een procentje hier, een centimetertje daar, het kan het verschil betekenen tussen winst en verlies. Twee pijnlijke vaderlandse trauma’s waarvan de uitkomst werd bepaald door een paar centimeter meer naar rechts (WK-finale 1978: de paal van Rensenbrink) of links (WK-finale 2010: de teen van Casillas) spreken boekdelen.

Een paar centimeter dus, twee-komma-tweeënvijftig om precies te zijn: een inch. Multi-talent Van Ginkel weet wel raad met het liften van (liquid) spirits, al is het maar een inch. Niet alleen het gerstenat, maar ook de geestelijke oppepper. Want waar Fred in de buurt is, is de lach nooit ver weg. En dus werd iedere speler, maar ook enthousiaste volgeling van Zondag 2, persoonlijk onthaald met de Fred Haché karaoke box.

Maar Fred had meer azen in zijn mouw. De getructe linkspoot had doordeweeks lopen knutselen in zijn eigen mediatheek, et voila: in de kleedkamer stond een televisiescherm waarop hij zijn eigen, met Boney M geremixte twelve inch versie van de Moeder Aller Sportspeeches aan de spelers vertoonde. De peptalk van Al Pacino in Any Given Sunday. In een notendop, iedere inch telt.

Werkt al die gekheid op een stokje? Wie zal het zeggen. Het feit is wel dat er geconcentreerd en verzorgd werd gevoetbald tegen een opponent (Hoogland) die de week ervoor koploper Kampong 18 had verslagen. Feit is ook dat Bakker F. verlost leek van onzichtbare ketenen, want Fedde was niet van de bal te krijgen, gedreven in zijn acties en zette de verrassend ver ingeschoven Van Elst vrij voor de keeper. Een inch van de doelman was helaas genoeg om de bal naast te tikken.

Even daarvoor loste aanvoerder De Bruijn een schot met rechts. Niemand weet waarom, want Willem staat niet te boek als een erkend schutter, laat staan met zijn chocoladebeen, maar de ketser kwam wel pardoes voor de voeten van spits Bannink. Op 7 meter voor het doel schoot hij jammerlijk recht op de keeper.

Gewreeftrapte (kom er nu nog maar eens om) voorzetten van Veenendaal, de aangesneden krullers van pensionado Evers, het luchtgevaar kwam vanaf rechts, maar Hoogland capituleerde niet. In balbezit konden de gasten geen potten breken, zij liepen zich telkens stuk op de stugge verdediging, onder aanvoering van de uitblinkende Sander.

Het zonnetje was heerlijk, de tribune vol, de gehele lappenmand langs de lijn, Henk aan de gele vlag en leider Witte aan de tekentafel: het was wachten op een doelpunt. Arjan was al een keertje onder het kunstgras gestopt, maar de tweede maal was hij een inch eerder bij de bal, controleerde met de borst en kreeg een zetje in de rug … binnen het strafschopgebied. Tegen alle voetbalwetten in nam hij de pingel zelf: 1-0.

Geen vuiltje aan de lucht, de voorsprong was binnen, terug naar het positiespel. Helaas van korte duur, want de korte corner op een vrijstaande Hooglander gooide verrassend roet in het eten: 1-1.

Even later kon Jef minstens 17 seconden lang voor eigen succes gaan in de vijandelijke zestien, maar Blaf is een aangever, en aangevers kijken en wachten en kijken en wachten totdat er niets meer is te zien en de kans is verdampt. Dat overkwam Jeffels geen tweede keer, toen hij wederom op weg richting doel ging. Laverend als het zigzagpatroon van een Husqvarna slalomde hij zichzelf vrij voor de keeper en knalde keihard in de korte hoek: 2-1.

Alle hens ging aan dek. Hoogland ging va banque spelen, FC Driebergen parkeerde de bussen. Vrouwen en kinderen eerst, strijdend om iedere meter, het gehele register met clichés werd op het veld gegooid: tijd rekken, tackles, de blinde ros naar voren. Elke inch telde, de winst werd niet meer uit handen gegeven en het bleef nog lang gezellig in het zonnetje.

De vele gezichten die een voetbalwedstrijd kent werden mede uitgebeeld door de volgende tronies: Van den Brink, Bies, Stoltenkamp, Bakker L., Verhoeff, Hoevers, Kemal.