Na spagaat en crisis nu klinkende zege voor zondag 2

Een 4-1 zege in een nazomers zonnetje: het leven kan beroerder.

Het mocht ook wel een keertje, want drie zeperds op rij is niet goed voor het moreel. Na Schalkwijk-uit keerde bijna iedereen huiswaarts (een eindsignaal om 16.00 uur laat geen ruimte meer voor een 3e helft), de miskleun tegen VSC deed een spagaat ontstaan, terwijl na Hoogland-uit iedereen wel was doordrongen van het feit dat het anders moest.

Dat klinkt doortastend, maar de hamvraag is: hoe dan wel? Daar had leider Witte volgens eigen zeggen een uur wakker van gelegen, maar daarna knalde hij rücksichtlos de kogel door de kerk. 4-4-2, heren.

Witte paste het spelsysteem aan op het aanwezige spelersmateriaal. Dat klinkt logisch, maar voor menig trainer is het vloeken in de kerk: het systeem is heilig. Dat is eigenlijk bizar, want na een dikke 40 jaar voetbal kijken, waarbij 4-3-3 toch de blauwdruk voor het spel van Oranje en het gros van de eredivisionisten betekende, heb ik amper 10 seconden gezien die op elkaar leken, behalve duwen en trekken bij corners en het formeren van een muurtje voor een vrije trap. Kennelijk is de praktijk weerbarstiger dan de theorie.

Doemdenkers vrezen dat China, met een onbegrensd potentieel aan voetballers, de theorie in de praktijk zal drillen: looplijnen, driehoekjes, de derde man. Het zal allemaal wel, maar de dieptepass van De Roon op Promes, waarna Memphis de 2-0 scoorde tegen Duitsland, deze bal kwam toch echt voor zijn voeten nadat Draxler onverwacht de aanname verprutste.

In het zeer lezenswaardige boek over Willem van Hanegem geeft de Kromme zijn visie op 4-3-3, het ontstaan van het zogenaamde Totaalvoetbal, de Hollandse School. Willem noemt het klinkklare onzin, dat geleur met systemen. Voetballers moeten elkaar de bal toespelen en elkaar helpen, en degene die in vorm is moet de bal wat vaker krijgen.

Genoeg over de kentering bij Oranje en de theorie van 4-3-3, de stijlbreuk bij Zondag 2 sorteerde meteen effect. Met De Bruin op linkshalf, snollebolleke Bies op rechtsback en de Verloren Zoon Mau voor even terug op het oude nest naast Verhoeff, viel de puzzel vrijwel meteen op zijn plaats. 4-4-2 nodigt namelijk uit tot hangen, zeker als het aantal lopers op een vuurwerkhandje is te tellen. De dieptepass van Mau op Bakker F. was computergestuurd, de afwerking van FB7 APK-verantwoord: 1-0.

Bevreemdend was dan ook het kennelijk onhoudbare schot uit het niets van een Voorwaartse opportunist: 1-1. Dat liet doelman Van de Brink zich geen tweemaal gebeuren deze middag, al moest hij daarvoor een pirouetje draaien in de eigen 5 meter of later zijn arm riskeren op een ongenadig harde poeier; het doel bleef verder onbesmeurd.

Verhoeff, capo de tutti capi, toch de man die zich het meest moest (in)schikken in de gewijzigde veldvulling, zag het gapende gat waar Adema indook (dat moet u niet letterlijk nemen) en souffleerde afgemeten, over de grond, de bal in de loop van de geslepen spits. De ECG vertoonde een flatliner toen Aadje de zestien binnenging en dan weet een trouw volger de uitslag al: 2-1.

Een oeeeeh-vrije trap van Adema op de paal deed de geblesseerde linksbuiten en huis-Tarantino Van Ginkel denken aan zijn tweedehands vaatwasmachine, of een koe in de keuken, maar de tussenstand bij rust veranderde er niet door.

Na de thee ging de linkerflank (De Brui, Van Elst) rusten, veranderde Bies van peesplek en traden twee nieuwe backs binnen de lijnen. Samen goed voor 200 kilo, bijna 100 jaar en opvallend genoeg zelfs tegelijkertijd te bezichtigen ter hoogte van de vijandelijke 5-meter lijn. De ingooi van Hoevers op FB7 die vervolgens de bal voor het doel slingerde op het hoofd van Van der Grift; wie zegt dat 4-4-2 een verdedigend systeem is?

Daarvoor had Hoevers net genoeg in de weg gelopen om een bal ietwat van richting te veranderen, perfect voor de voeten van Mau. Deze wist wel raad met het presentje en stak meteen door het hart de bal op Adema. U raadt het al …

Voorwaarts ging drukken, maar middenveld en verdediging lieten telkens de ruimtes vollopen, onder bevelvoering van Veltman. Eenmaal deserteerde Stoltenkamp, maar wist 4 dagen zwaar te voorkomen, door de afgemeten pass van Bies op zijn Bakhuys op doel te koppen. De rebound was een koud kunstje voor Bakker L.: 4-1.

De vijfde colonne, inclusief Guus Doggy Dogg, zag dat het goed was. Het bleef nog lang gezellig in het afsluitende kringgesprek.

Deze klinkende overwinning werd mogelijk gemaakt door bovengenoemde spelers + coach.