Over rukwinden en valwinden, tegenwind, winderigheid en de wind van voren

Het weer was het gesprek van de zondagmiddag, ingeleid op de vroege zondagochtend door Adema, het konijnenpootje van Zondag 2. Ik zal u de details besparen, maar het Protocol van Geneve, inhoudende het verbod op biologische oorlogsvoering, werd door Aad op flatuleuse wijze geschonden. Het gaf een nieuwe dimensie aan het fenomeen ‘valse lucht’, het NFI zou een behoorlijke kluif hebben gehad aan het destilleren van de vermoedelijke veelvoud aan (verboden) substanties.

Tegenwind ontstond in de vorm van een handblessure voor keeper Van de Brink en de toegeslagen griep bij Kemal. Tel de poreuze enkelbandjes van beide Bakkers daarbij op en u begrijpt: de wind zat op voorhand niet in de rug.

Nu is wind een onvoorspelbaar fenomeen. Hij kan zomaar draaien. En hij draaide na 20 minuten de goede kant op, toen Bakker F. in de vijandelijke zestien werd gehaakt. Enkele Houtense windbuilen protesteerden hevig, maar het was toch een beslissing van hun eigen man in het oranje, dus de strafschopstip was het volgende station van de bal. En met Aad erachter weet u het al …

Zo’n doelpunt in de tas betekent toch een beetje wind mee. Verdediging en middenveld parkeerden hun bussen vakkundig op het natuurgras en hielden de Houtense gastheren op veilige afstand van het doel, ditmaal bemand door standaardstand-in supersaver Dave. SV Houten, dat toch met een raketstart de competitie aanving, bleek niet bij machte om een opening te vinden. Het centrale duo hield alles in smiezen, Van Elst legde de spits aan de ketting.

Nu lag het tempo te laag om Houten zelf van wat tegenwind te voorzien, maar dan is het meegenomen om momentenvoetballers in de gelederen te hebben. Adema is er zo eentje. Peter had niet veel zin in de pot van vandaag, maar dat zegt in zijn geval niet zo veel. Toen hij in de 35e minuut wat bruusk over zijn konijnenpootje werd geaaid, wist hij wel raad met de toegekende vrije trap op 20 meter …

Dan doe je als Houten zijnde toch je stinkende best om er wat van te maken, maar kijk je in de rust elkaar aan over een bakkie thee en roep je vertwijfeld dat er een schepje bovenop moet. Of zoiets. Dat doet aanvoerder De Bruin bij Zondag 2 ook altijd, dus ben je benieuwd wie van de twee teams de daad het meest bij het woord voegt. Of, zoals later die middag eensgezind uit zowel Feyenoord als Ajax-kelen klonk: geen woorden, maar daden.

De gastheren schakelden een tandje bij, zwiepten de bal op hoop van zegen wat eerder de zestien in. Van der Grift heerste met lengte, Sander en Veltman met scherpte, terwijl Willem en Hoevers regelmatig de tandem ertussen gooiden, dus alle snode bedoelingen ten spijt, de bal ging er niet in. Aan de andere kant wel, omdat Bies het weerbericht in de gaten had gehouden. Ruk- en valwinden zouden zich aandienen, dus een beetje gisse nemer van een hoekschop neemt de thermiek mee in de berekening van de curve. Roy kalibreerde zijn enkel en diens corner passeerde bij de eerste paal  de Houtense doellijn: 0-3.

Inmiddels de wanhoop nabij bleef Houten beuken op de menselijke muur, maar Zondag 2 wilde van geen wijken weten. Enkele counters van FC Driebergen werden afgeslagen, maar Houten speelde een gevaarlijk spelletje met vele meters in de rug, want Bannink dook telkens in de gevallen gaten. 10 minuten voor tijd onderschepte Bies, ten koste van een eitje in de schoen, de bal en speelde meteen Adema aan. Aad poefte in een tijd de bal in de hoek: 0-4.

Het slotakkoord werd geblazen door Verhoeff. Michel had gedurende de wedstrijd af en toe last van de wind, waardoor zijn passing accuracy afnam tot een (voor hem) bedenkelijk niveau van 85%. Dit heeft echter als voordeel dat hij een ander dan niet meer de wind van voren geeft als er wordt geprutst. Geen woorden, maar daden dus. Zijn overstapje op het middenveld was de aanzet tot een fraaie aanval, waarna de bal over diverse schijven uiteindelijk wel bij hem in de voeten belandde en hij met een bekeken puntertje de 0-5 zege liet aantekenen.