Scherpe herstart Zondag 2

Thesio ICT Professionals

Hoe komt een elftal uit de winterstop, dat is toch vaak weer een verrassing. Dat kan ellendig zijn, kijkend naar Ajax. Toch was er geen koffiedikkijker of theeblaadjeslezer die zijn of haar Amsterdamse onheilstijding durfde uit te spreken, er zitten er voor minder in de TBS-kliniek, zeg maar. Alleen Cruijff zou de vinger al lang in de zere plek hebben gestoken, maar die tegenwind wordt niet meer gelaten.

Op het programma stond Schalkwijk. De heenwedstrijd stond iedereen nog helder voor de geest. Driemaal afscheid zien nemen van een oude strijder, viermaal vissen, hondenweer, Van Ginkel zijn huidige blessure oplopend, niet wat je noemt een grandioze opening van een nieuw seizoen. En nu dus weer iets openen tegen Schalkwijk, de tweede helft van datzelfde seizoen.

Dezelfde steen, maar geen ezel. Op papier een verrassende 4-3-3 opstelling, geplakt op de kleedkamerdeur. Leider Witte schudde iedereen uit zijn comfort zone, kennelijk bevreesd voor een Ajax-start en de nasleep van een 13-4 slachting op de donderdagavondtraining.
Beide ploegen leverden stug stucwerk. Defensies stonden goed, middenvelders werkten hard, aanvallers moesten aan de bak om een bal te krijgen. Een pot waarvan je voelt, dat degene die scoort, wint.

Twee hachelijke flipperkastmomenten in de vijf meter van Van de Brink, het leidde niet tot een tegentreffer. Gedegen en geconcentreerd hield Zondag 2 de linies gesloten, alleen in de lucht bleek de opponent sterker. Schalkwijk moest bijna vissen, toen beide Bakkers de bal omstebeurt over de doellijn probeerden te werken. Maar Bakkers zijn geen vissers, dus de netten bleven schoon.

In de rust wisselde aanvoerder De Bruijn voor Stoltenkamp. Van der Grift bleef op de bank, een strottenhoofd vol gemalen glas speelde hem parten. De gasten wisselden routine voor jong en druistig spul. Dat bleek een cruciale fout, want jeugd heeft minder gevoel voor organisatie, omdat zij nu eenmaal de pijn van een metertje extra niet voelen. Dat leidde wel tot wat gaatjes extra in de eveneens solide defensie van Schalkwijk, hetgeen genoeg was voor het voetballende vermogen van de gastheren.

De wedstrijd kantelde, Schalkwijk werd langzaam maar zeker Zwalkwijk, en na enkele pogingen van Fedde was het raak voor The Man With No Name (in deze stukjes althans). Lambert speelde Bannink vrij in een een-tweetje, en Arjan zag het gaatje voor een ragfijn steekballetje … Tergend langzaam, laag en zuiver ging de bal het doel in. De sniper van Zondag 2 had weer toegeslagen: 1-0.

Voor het publiek deed Adema nog een duit in het zakje, door met buitenkant links de bal op de lat te schieten (OEOEOE, zou een vol stadion klinken), maar de hamsterweken moeten nog komen, dus hield hij deze treffer nog even op zak.

Vlak voor tijd bleek er nog een klein rekeningetje open te staan met de spits die het spreken niet aan zijn voeten over liet. Hij dacht Van Elst te vlug af te zijn en de bal te onderscheppen, maar dat bleek het blokje kaas te zijn voor de muis. De val klapte meedogenloos dicht.

Deze prima zege werd mede mogelijk gemaakt door de stille krachten Bies, Veltman, Verhoeff en Hoevers.