Succes heeft zijn prijs – FCD 3 vs. GVVV 3

Succes kent een prijs. Presteren in de spotlights opent deuren die voor anderen gesloten blijven. James Rodrìguez had 6 WK-treffers nodig om bij Real Madrid aan te belanden. Pelle trof 23 keer doel in de eredivisie en verkaste naar Southampton, Suàrez bolde de netten 31 maal voor Liverpool en transfereerde naar FC Barcelona. Het zal U dan ook niet verbazen dat de 40 doelpunten van het triumviraat Dennis-Jef-Kevin (voor het exacte cijfer kunt U zich vervoegen tot de statisticus van FCD 3 wenden, de Royal Hashkoning Maurits S.) niet onopgemerkt bleven.

Vanaf 6 september zijn deze Toppers in diverse hoedanigheid te bewonderen onder de vlag van FCD 1. Tel de VUT van Giro op bij deze transfers en de optelsom voor het lachende derde is min 4. En dus toog Jefe Oveja (Schaap voor unilinguisten onder ons) richting Barça om te kijken of wellicht Messi te verleiden is tot een seizoen afwerken met De Grote Sjakemans (deze zin klinkt mogelijk wat vreemd, dat is geheel te wijten aan Uw eigen fantasie). Het raam der verplaatsingen is nog steeds open en voor zo’n jongen is spelen met Bob toch ook een adembenemend vooruitzicht (voor wie niet eigenlijk, maar dat geheel terzijde).

En zo waren er nog enkele absentées en dan is de zomertransfer van Bagdad kwalitatief een aanwinst, doch numeriek blijft de teller op +1.

Met GVVV3 in de beker trof FCD3 een oude, edoch na de 5-0 afstraffing op de verregende betonplaat een half jaar eerder inmiddels ontvriende bekende. Deze nouveau-tweedeklasser bleek een goede graadmeter om te bezien of het derde niet teveel aan kwaliteit had ingeboet met de zomertransfers. Dit was niet het geval. Natuurlijk drukt de aderlating aan varieté-artiesten prima facie een stempel op de verhoudingen binnen de lijnen, doch het biedt eveneens ruimte voor hernieuwd sterrendom. Tevens wordt er weer een beroep gedaan op het zelfoplossend vermogen van spelers, die voordien zich wat aan gemakzucht hadden overgegeven.

Afijn, met vier inleners uit het vierde trok het derde ten strijde. GVVV had de eerste 25 minuten niets in de melk te brokkelen en dat culmineerde in een treffer van DGS, op aangeven van Smit: 1-0. Het straffe veldspel met brutale combinaties verdween echter als zomer in Nederland na de voorsprong en de blauwen uit Veenendaal zagen hun kans schoon. Het duurde dan ook veel te kort voordat GVVV zichzelf aan kop

had gezet: 1-2. Het uitvallen van Patrick en de nakende wissel van Sjaak (hij moest gaan boarden voor een retraite op Bali) leken hun tol te eisen.

Niets bleek minder waar. De vier van het vierde waren niet als rekwisieten ten tonele verschenen. Het duurde dan ook niet lang of of het script werd herschreven en Matthijs had er twee gepot. Eenmaal op aangeven van Tijn, strak door het hart van de GVVV-defensie (en dan moet de bal toch langs Expendable Dolf Lundgren), en nummer twee na hard en laag voorgeven van Manasse. Een 3-2 voorsprong met nog een half uur te spelen. Het derde bleef consequent in de linies, Kooi bleef de baas op het middenveld, Bruining hield de regie in de defensie, met Hessel moeiteloos voor mooie jongen Bob, Martijn hield zijn doel verder schoon, Mispel haalde weer als vanouds alle vuilnis op, Edwin onverzettelijk als altijd, de schier opgeblazen kuiten negerend en Bagdad pirouettend in alles-of-niets-modus. Laatstgenoemde bereidde met een subtiel tikje het slotakkoord voor op Tijn, die na twee jaar knieperikelen zichzelf beloonde met een treffer: 4-2. Tyson, zichzelf sparend voor een marathon (?) (als U Thijs kent dan kunt U het vraagteken beter plaatsen), loste tien minuten voor tijd de leeggestreden Matthijs af en zag dat het goed was.

Het is maar de beker, maar dan kun je, als je toch op bent komen dagen, maar beter lekker gaan voetballen. En dat deed het lachende derde.

Opstelling: Martijn, Bas, Bob (45. Hessel), Edwin (60. Bob), Smit, Patrick (25. Manasse), Dennis, Arjan, Bagdad, Sjaak (45. Tijn), Matthijs (80. Thijs)