Tot hier en niet verder

van der Klift Kapsalon Driebergen

Alle goede bedoelingen ten spijt, soms komen burgers er onderling gewoon niet uit. Je onderhandelt iedere week met de wederpartij over een aantal punten, brengt goede argumenten in, maar aan het eind van het liedje sta je met lege handen.

Je vraagt je af: wat ging er mis, waarom verloren we uiteindelijk op alle punten? Je gaat in overleg met elkaar, laat een SWOT-analyse erop los, bestudeert de historische cijfers, overweegt een andere samenstelling, speelt zwarte Pieten toe, noemt man en paard, houdt elkaar de spiegel voor, kraakt harde noten en hoopt dat dit alles niet ten koste gaat van de groepsdynamiek en de onderliggende verhoudingen. Maar ondertussen begint het her en der te schuren …

Als het water aan de lippen staat, dan wendt men zich tot de professionele onderhandelaar. De persoon die weet wanneer je moet zwijgen en wanneer het beter is om te praten (zelden). Een dergelijke strategie wint in de regel niet de populariteitsprijs, maar daar doet de professional het ook niet voor. Hij kijkt voorbij de sentimenten, onder de streep, naar het eindresultaat, de zaak winnen, of, indien dit niet mogelijk is, een zo gunstig mogelijk resultaat behalen.

Afgelopen zondag deed Zondag 2, met de rode lantaarn in de hand en evenveel punten in de zak als een kapoen, een beroep op de advocaat in de gelederen. U kent hem wel, de linkspoot die recht praat wat krom lijkt, is een Feyenoorder die geniet van het huidige Ajax-spel, een aanhanger van zowel Mourinho als Cruijff, van Maradona en Vinnie Jones, kortom: de man die beide kanten van dezelfde zaak kan behartigen, afhankelijk van wat hem het beste uitkomt.

Na 20 minuten spelen werd een afgeslagen aanval van FC Driebergen hoog weggewerkt door Soest. De bal landde op 25 meter van het doel, waar Hoevers het leer in een tijd uit de lucht op de pantoffel nam. De Soester goalie kon de bal niet onder voldoende controle brengen, grabbelde dat het een lieve lust was, maar kon niet verhinderen dat deze uiteindelijk in het doel rolde: 1-0.

Enkele minuten later poeierde Hoevers keihard op de lat. De vraag werd gesteld wat hij had gegeten, want dergelijke strapatsen haalt hij doorgaans niet uit. Noodgrepen natuurlijk, want normaliter speelt hij de bal keurig naar een medespeler die er beter voor staat, of anders, in geval naar een ander. De trekker zelf overhalen is immers aan de rechter, niet aan de advocaat. Deze koude, doorregende ochtend was hij voor even niet alleen Judge,  maar ook jury and executioner.

Leuk, zo’n doelpunt, maar die weet Zondag 2 bijna iedere wedstrijd wel te maken. Een treffer uiteindelijk omzetten in een resultaat, dat is dit seizoen dus andere koek.

“Tot hier en niet verder”, de gevleugelde uitspraak van de achterhoede de zondag ervoor, na weer een lange, met papegaaiensoep gesmeerde sessie in het Praethuys, bleek uiteindelijk de opmaat tot het Rotterdamse credo: geen woorden, maar daden. De Ajacieden Van der Grift, Van Elst, Stoltenkamp en aanvoerder De Bruijn stonden hun mannetje, meer dan eens in een mano a mano.

In de machinekamer hield Verhoeff de regie stevig in handen: balletje rond laten gaan! Geflankeerd door Bies en voornoemde Hoevers bleef het hoofd koel en het positiespel intact.

In de voorhoede sleurden de beide Bakkers dat het een lieve lust was, terwijl Van Ginkel op links deed wat hij voor zijn slepende blessure altijd deed, een tegenstander een enkeltje gekkenhuis bezorgen. Pietertje, de opponent van Fred, kreeg toch de nodige tips tegen de nakende zenuwinzinking ( “je speelt tegen jezelf, dat moet je niet doen”), maar het mocht niet baten. Na 70 minuten produceerde Fred een inswinger vanaf de achterlijn, die door hang-time Lambert werd binnen geknikt: 2-0.

Inmiddels waren Bannink (voor Martijn) en de weer half herstelde Onwezen (voor Maarten) binnen de lijnen gekomen om het laatste verzet tegen een welverdiende overwinning  te breken, toen Soest toch nog een doelpunt wist te maken: 2-1.

Een Soesterkwartiertje vrouwen en kinderen eerst volgde, waarbij Van de Brink nog even een paar keer aan de bak moest om de drie punten veilig te stellen. Aldus geschiedde en kon DJ Fred weer eens los met zijn portable boombox.

Noot: het moet gezegd, de onderliggende drijfveer van het gehele elftal om toch voor de winterstop een wedstrijd te winnen is de aanstaande terugkeer op de velden van de Lucky Luke van Zondag 2, Adema. De grijns op zijn gezicht als hij de eerste drie punten zou binnenschieten zou ondraaglijk zijn. Dan nog liever een advocaat in de arm nemen.