Valleivogels prooi voor Zaterdag 3

Een dag voordat kale natte haan Thijs Wieringa de eerste marathon van zijn leven uitliep, trapten de mannen van drie op het eigen vertrouwde veld 4 af tegen Valleivogels 3. Of het de teleurstelling was vanwege het uitblijven van de beloofde teamfotoherkansing of de nervositeit vanwege het feit dat coryfee Giro langs de lijn stond laat zich raden, maar FC Driebergen 3 begon te slap aan de wedstrijd. Het verloor in de beginfase teveel duels en hielp zo de Scherpenzelers in het zadel. Een steekballetje binnendoor op de rechtsbuiten werd door Schaap niet goed ingeschat, zodat de rechter aanvaller er met de bal vandoor kon gaan. De Bruijn stapte uit om een voorzet te voorkomen. Deze voorzet kwam er toch en belandde laag in de voeten van de, naar later bleek, fragiele spits. Door het doorschuiven van De Bruijn fungeerde laatste man der laatste mannen Bruining als de directe bewaker van de Valleivogel spits. Zijn jarenlange ervaring in de top van het amateurvoetbal vertelde Sebas dat de spits de bal breed zou geven en Bruining gaf de spits derhalve een half metertje ruimte om zo het balletje breed te kunnen onderscheppen. Dit halve metertje was voor de spits voldoende om in te draaien en de bal rand zestien langs Bruining laag in de verre hoek te prikken, 0-1.

Door deze tegentreffer beseften de Driebergenaren dat het menens was en een stukje feller werd er door gevoetbald. De eerste kansjes dienden zich aan en het was uiteindelijk aan de felheid van Ajiach te danken dat Sjaak in de gelegendheid werd gesteld te scoren. Door goed voor zijn man te komen onderschepte Bagdad een inspeelpass in de middencirkel. Vervolgens stuurde hij de immer scherp staande Sjakemans diep. Met enige voorsprong op zijn directe belagers snelde DGS naar het doelgebied alwaar hij de keeper ter linkerzijde passeerde en met zijn linker beheerst afrondde, 1-1.

Tot de rust hielden beide ploegen elkaar goed in evenwicht, zodat met een gelijke stand de theepauze werd aangevangen. In de rust werd er eenmaal gewisseld. Quadrijder Mike ging eraf voor de geluidsbarrière brekende fietsrijder IJsland. Na een half uur in de eerste helft was de geblesseerde Noordijk er al af gegaan voor Te Laat, oh nee, toch voor de recent verjaarde mooie Bob. Kobbe’s competitiedebuut werd nog even uitgesteld en ook Te Laat moest nog even op een rentree wachten.

Het lachende derde begon uitstekend aan de tweede helft en zag dit goede begin bekroond met een mooi doelpunt. Von Gieβen stuurde met een hoge bal zowel Sjaak als IJsland diep. Na wat snelle coaching van Marchal ging hijzelf achter de bal aan en stoomde Vd Berg ter rechterzijde van hem op. Sjaak bracht de diepe bal onder controle en legde hem vervolgens assistwaardig af op IJsland. Zo koel als een gemiddelde novembernacht in Ísafjörður schoot IJsland de bal met een geplaatst schot links langs de kansloze keeper, 2-1.

Vanaf dit moment controleerde FC Driebergen 3 de wedstrijd en gaf weinig tot geen kansen weg. Toch kwamen de Valleivogels weer op gelijke hoogte. Een kansloze hoge bal van achteruit zeilde over iedereen heen en was een gemakkelijke prooi voor de wederom sterk keepende Evers. Terwijl de bal op vogelhoogte over vloog, ging op de grond een Valleivogel rand zestien door vermeend Driebergs toedoen tegen de vlakte. De arbiter van dienst vond het nodig hier een directe vrije trap voor toe te kennen. Evers zette een vijfmans muur neer en deze doelpunt beperkende maatregel leek afdoende, zeker toen de vrije trappennemer de bal tegen de muur schoot. Meer specifiek tegen het gedeelte van de muur dat door het hoofd van Sjakemans werd gevormd. De bal caramboleerde via Sjaaks kale schedel op ongelukkige wijze de kruising in, 2-2.

Om aansluiting te vinden met de middenmoot kon het lachende derde zich vandaag geen gelijkspel veroorloven, dus aangevuld met verse krachten Kobbe en Te Laat werd een slotoffensief gestart. Gesteund door het hard werkende middenveld zetten IJsland en Sjaak de verdediging meerdere malen goed onder druk. Bij één van deze pressie-acties zag de Scherpenzeelse laatste man zich genoodzaakt een beroerde terugspeelbal op zijn keeper af te leveren. De Valleivogel sluitpost wilde de bal gauw wegmaaien, maar raakte de bal behoorlijk verkeerd. Hierdoor ging de bal dwarrelend omhoog en kwam een paar meter verder alweer naar beneden. Sjakemans was er als de brandweer bij om zich over deze bal te ontfermen. Het visuele waarnemingsvermogen van medespelers en toeschouwers tartend, kopte DGS even subtiel als doeltreffend de bal over de doelman en onder de deklat het doel in, 3-2.

Ook al werd er naar de mening van de Driebergse formatie vervolgens nog veel te lang doorgespeeld, de zege kwam niet meer in gevaar. Door deze even krappe als knappe overwinning stijgt het lachende derde weer een plaatsje op de ranglijst en is de aansluiting met de middenmoot een feit.

Opstelling: E. Evers, M. Noordijk (B. von Gieβen), R. de Bruijn, S. Bruining, M. Schaap (K. van Daatselaar), E. Schenkels, M. van Hoof (IJ. vd Berg), A. vd Mispel (B. Te Laat), J. Marchal, B. Ajiach, E. Kroon