Voetballers en bijgeloof gaan hand in hand

Bleijenberg Financiële administratie

Het cassettebandje van The Cats was nergens te vinden in de spelersbus van Oranje, op weg naar de finale tegen West-Duitsland. Het bleek een slecht voorteken, ondanks de vroege voorsprong, nadat Cruijff was gevloerd door Berti Vogts en Neeskens de strafschop kiezelhard verzilverde.

Voetballers en bijgeloof gaan hand in hand, dus een kleedkamer zonder de Bakker Boombox Boney M medley, dat voelt raar. En er was reeds genoeg tegenslag in de aanloop naar het treffen tegen Roda ’46, want Bannink had zijn hand gebroken en de beide Bakkers moesten zoete broodjes bakken binnen de (schoon)familie. Tel daarbij de valreep absentie van Van der Grift, ondanks pseudo-therapeutisch verantwoord gezwengel van Vincenzo aan diens vastgeroeste schouder en je staat met vier man minder.

You improvise, you adapt, you overcome.

En dus bracht Van Ginkel een a-capella versie van de Rivers of Babylon ten gehore, wisselde Dave zijn skischoenen voor kicksen en verruilden de jongere versies van Evers en Adema de POS19 voor een potje mannenvoetbal. In de bonus verscheen Major Velt, die nog steeds geen bericht had gekregen van Ground Control, dus al met al kon er met vereende krachten worden aangetreden tegen de stugge gasten uit Leusden.

Het eerste kwartier leek er geen vuiltje aan de lucht. Roda maakte kennis met het kastje en de muur en moest al enkele malen bijna vissen. Bijna, want de schoonheid van de combinaties en acties werd niet in keiharde duku omgezet. Vervolgens kopt een Leusdense onverlaat pardoes een corner binnen (0-1) en rammelt het spel vrijwel meteen aan alle kanten.

En dan zijn alle ogen gericht op Kwatta. De droogte bij Adema duurde inmiddels ongehoord lang (120 minuten), waren de patta’s leeg? De munitie op? En net op het moment dat Roda dacht dat er nog meer te halen viel, switchte Aad naar sniper-mode. De steekpass van Jelle was afgemeten, het afronden van The Jackal klinisch: 1-1.

In de rust werd de door de zomertijd ontregelde Bies vervangen voor Jacobsen, waarna Roy in de 60ste minuut De Bruijn verving op linksback, om zijn Tour of Duty vanaf minuut 75 voort te zetten op mid-midden voor de geblesseerd geraakte Verhoeff, waardoor Willem zijn oude positie weer innam.

Een dergelijke carrousel was exemplarisch voor de tweede helft. Gecontroleerde chaos tussen dragende muren Van de Brink, Van Elst, De Bruijn, Verhoeff en Hoevers. Veltman schoof regelmatig het middenveld en zelfs aanval in, Stoltenkamp was bij elke hoekschop in de vijandelijke zestien te vinden en anders met Dave aan het diepgaan op rechts, Sven en Jelle speelden alsof ze een partijtje aan het piktollen waren op een pleintje, de enkelbanden kappend en draaiend tot het uiterste testend, terwijl Aad ondertussen zijn schoeisel herlaadde.

Als een Pinball Wizard las Peter de flipperkast in de zestien van Roda, toen Sven een schot loste. De afgeketste bal kwam voor het laatste linkerbeen (op Messi na misschien) dat je als tegenstander wenst: 2-1.

De ban was gebroken. Sven soleerde even later als een ware slalomspecialist op de achterlijn en prikte de bal vakkundig achter de doelman: 3-1. Kennelijk dacht Roda dat zij naar een herhaling zaten te kijken toen Sven vlak voor tijd hetzelfde kunstje flikte, maar werd bruut wakker geschud naar het heden toen de bal op twee meter voor het doel werd overgespeeld naar Dave. Laatstgenoemde bleek goed te hebben opgelet hoe de Carlos van Zondag 2 de tijd neemt, de weersomstandigheden meeweegt en durft te wachten op het meest trefzekere moment. Dave legde dus de bal met een klein tikje even lekker naar rechts, terwijl twee opponenten en keeper naar links doken. Een gaatje ontstond en het eindakkoord werd geslagen: 4-1.