Zaterdag 3 Kampioen

Cor Duiveman

De eerste (en op papier de beste) mogelijkheid om het kampioenschap van de 3e klasse binnen te halen mislukte vorige week jammerlijk. Ongetwijfeld drukte het afscheid van Giro eenieder te zwaar op het gemoed om frank en vrij de gebruikelijke pannen van het dak te spelen.

Het lachende derde beschikte echter over een drietal kansen om drie punten binnen te halen. En het gesternte leek ditmaal, ondanks de opponent, gunstig te staan. De wens van de immer bloedfanatieke Sjakemans om met de sterkste elf (wat dat dan ook moge inhouden) te starten kon worden ingewilligd, want van de usual suspects (lees: vaste wissels) was alleen aanvoerder Schaap, de Keyser Soze van het derde, op appèl in Achterberg, en hij had zichzelf de immer onderschatte functie van vlaggenist toebedeeld. 

U las het goed, Achterberg. Bij Veenendaal rechtsaf en dan de paden op, de lanen in. Het treffen om het zilverwerk ging plaatsvinden op het vijandelijke terrein van runner-up VVA’71, een schier onneembaar bastion waar thuisfluiten, vals vlaggen en intimiderend tackelen tot kunst was verheven. Van de infame reputatie van de tegenstander was, ondanks het hoofdklasseschap van het eerste, nog geen grammetje ingeleverd. Hard spel, natrappen, vliegende tackles, opgewonden standjes, een thuisvlagger die Sjaak bijna tot waanzin dreef, en af en toe redelijk voetbal. Ingrediënten een kampioenschap waardig.

De mannen van 3 konden, zoals De Bruijn op de bank treffend verwoordde, vrijuit voetballen, want voor het eerst hoefde de basiself niet bang te zijn voor concurrentie vanaf de bank. Zijn medewissel was Van Daatselaar, die recentelijk het woord speelminuten van een scherpere definitie voorzag door ook slechts enkele minuten het speelveld te betreden. Waarvan akte. 

Na 23 maal buitenspel te zijn afgevlagd en, nog erger, gefloten, was voor DGS het lontje, toch al niet lang, te kort geworden. De grens lachte in zijn vuistje om het commentaar vanaf de zijlijn, alwaar door het meegereisde publiek diens signaalstreken van repliek werden voorzien. Vrij vertaald had men ook non-verbaal kunnen volstaan met een flipped bird. Maar het onheil was reeds afgeroepen. Tot dat moment had het derde de wedstrijd volledig onder controle, voldeed de uitwaaiervariant naar behoren, begon het triumviraat Dennis-Jef-Sjaak steeds beter te draaien en was het een kwestie van tijd voordat de eerstvolgende kans werd gepromoveerd tot doelpunt. Helaas aan deze, in plaats van gene zijde. 

Een toverbal vanaf links, die donderdag tevoren nog enkele malen van de voet van Judge richting Fantasia vertrokken en derhalve kon haar verwarrende kracht niet op juiste waarde worden ingeschat, stichtte dermate veel defensieve malheur dat de bal aanbelandde bij de spits van VVA, die enkele seconden voordien de hamstrings had gescheurd. Motorisch gezien uitgeschakeld edoch, zijn naam was Ronaldo. Dan denk je natuurlijk: die jongen zal veel met zijn haar in de weer zijn. Of hij heeft enkele malen in het Parijse Hilton verbleven. Dat denk je. Dat hoop je. Het alternatief is immers dat hij een veel scorend jongmens is. Het bleek het laatste: een 1-0 volley in het dak van het doel en FC Driebergen 3 moest op zoek naar de gelijkmaker.

Die volgde al snel. Een prachtige pass van Van der Mispel, die deze middag een hoeveelheid vuilnis verwerkte waar los trabajadores municipal del ciudad Mexico in ploegendienst moeten worden ingeroosterd, belandde in de voeten van de diepgaande Van de Berg. Geen vlagsignaal, en dus was het appeltje-eitje, voor Dennis althans, om te controleren en af te ronden: 1-1.

Niet veel later, de thee werd net gezet, omzeilde equipo très wederom de buitenspelval, die er overigens helemaal niet was, de val betrof enkel en alleen de lokale Corky met vlag, doch dit terzijde, en Van Woudenberg omspeelde soepel en met gevaar voor lijf en vooral ledematen de gestrekt uitkomende doelman en tikte met een uiterst puntertje binnen: 1-2.

In betrekkelijke rust werd de thee genuttigd en ongewijzigd werd het tweede bedrijf ingeluid met de mededeling dat naaste concurrent GVVV van Candia had verloren. Candia, ze kennen niet van je winnen, je ken wel van ze verliezen. De reuzendoder had wederom toegeslagen, waardoor VVA met een overwinning nog uitzicht op de titel bleef houden, terwijl het derde aan een puntedeling genoeg zou hebben. Doch de kunst van het spelen om te delen is nog nooit aan Nederlandse ploegen besteed geweest, all-in or nothing bleef het devies.

Jefe Oveja hield zichzelf en alfa en omega De Bruijn nog even gebencht, om zo het uiterste uit de Smitfitte Smeagol en tegenknie Kraslot Te Laat te persen. Toch testten de voetbalgoden ten tweeden male de mentale veerkracht van de nakende kampioen, toen een vrije trap in de zestien door keeper Evers uit de lucht leek te worden geplukt. Leek, want ook Evers verkeek zich op de daalsnelheid van het projectiel en moest onverhoopt opteren voor een simultane verwurging van opponent en bal. U begrijpt, de greep kon geen luttele seconde, laat staan tien, aan haar eigen Sein voldoen en het geloste middelpunt van veel plezier belandde voor de voeten van aldaar aanwezige VVA-er: 2-2.

Of de bakens nu waren verzet of niet, Hashkoning, of HasKonig, daar wil ik vanaf zijn, Schaap verzette de bakens in defensief opzicht. Solide Bruining en mooie jongen Bob, die deze middag zijn aanstaande eega aan de zijlijn ontwaarde, werden geflankeerd door vers en gretig backgeweld, waar met name Maurits een felheid in de kunstmat kraste waarmee bakens worden verzet. Deze insteek was ook wel vereist, want VVA was van plan de kaas alsnog van het brood te eten. En daarvoor hanteerde men niet enkel de vork, doch allerhande boerenlandwerktuigen passeerden de revue: de zeis, de klievende bijl, de dorsvlegel en een verdwaalde griep werden beurtelings ten tonele opgevoerd. Doch waar dik hout is en men planken wil gaan zagen, daar is Marchal niet ver weg. Een luchtduel op een voorzet tussen een tot dan toe uitstekend keepende VVA-sluitpost en Sjaak, tsja, de beelden zijn niet helder, DGS evenmin, maar de keeper stortte ter aarde en de bal viel eenzaam en alleen voor de voeten van Unstoppable Schenkels, de E-versie (de P-editie zat als toeschouwer op de bank) en hij deed wat hij de afgelopen weken reeds vijfmaal deed: 2-3.

Op de protesten van VVA-zijde reageerde de arbiter met het onvermijdelijke rood. De term matennaaier schoot blijkbaar in het verkeerde keelgat, terwijl de zondaar wellicht een punt dacht te hebben, aangezien hij later aan Jef wist te vertellen dat de leidsman voorafgaand aan de wedstrijd in de kleedkamer van VVA had toegezegd om mee te helpen aan een zege. Dat Jacobus enkele minuten later eveneens met rood het veld diende te verlaten zal niemand verrassen. Onterecht, dat wel, maar DGS is gepredispositioneerd door het arbiterkorps: waar rook is, is vuur. En Sjaak. En nooit om te blussen. En dat is toch opmerkelijk voor een brandweerman.

Het laatste fluitsignaal klonk als muziek in de oren. De zege op VVA, op het veld van VVA, gaf de overwinning en de behaalde titel extra glans. De felicitaties van de pater familias van het Driebergse voetbal, Hans van Vugt, volgden en het bier vloeide rijkelijk op een zonovergoten terras.

De tweede klasse wacht. De vraag is: op FCD2 of het lachende derde?

Opstelling: Edwin E., Bas Te L. (Rogier de B.), Sebastiaan B., Bob von G. (Kobbe van D.), Marcel S. (Maurits S.), Edwin E., Kevin van W., Arjan van der M., Sjaak M., Dennis van de B., Jeffrey V.