Zondag 2: Het woord crisis viel.

FC Barcelona verliest, speelt gelijk, verliest en speelt weer gelijk. Pique stapelt blunder op blunder, Suarez ploetert zichzelf naar de volgende Schwalbe, Busquets wordt betrapt op een foute pass en Messi, zelfs hij kan de malaise niet verbloemen met doelpunten.

Real Madrid verliest, speelt gelijk en verliest daarna tweemaal op rij. “Als team zijn we nu beter”, klonk het uit meerdere monden, nadat Cristiano Ronaldo was verkast naar Juventus. Dat kan wel zo zijn, denk ik dan, maar de winnende doelpunten blijven uit.

Sevilla staat nu bovenaan de Primera Division, maar ik zou geen kwartje durven zetten op de landstitel. Al bliezen zij vorige week de Koninklijke van het veld, zo goed is Sevilla niet en zo slecht is Real evenmin. Mogelijk dat alleen Aad een gokje waagt, maar daar is hij dan ook spits voor. Wie niet waagt …

En Barҫa? Ach, het seizoen duurt nog lang en het sprongetje naar Zondag 2 is slechts een witregel.

Zondag 2 verloor haar derde wedstrijd op rij. 2-1 uit bij het altijd moeilijke, doorbeukende Hoogland. Het begon nog florissant, toen Adema op zijn Aadjes de 0-1 aantekende: voorzet-aanname rechts-kap naar links-prik in het hoekje-hartslag nul.

Het mocht niet baten. Een voorzet werd bij de tweede paal binnengekopt (1-1). Bannink schopte zijn enkel naar zijn grootje op een blokkend been van een opponent, Stoltenkamp gaf gehoor aan een offer he couldn’t refuse en keerde met de thee huiswaarts. Gelegenheidskeeper Jacobsen pareerde knap een een-op-een en gleed daarna uit. In de rebound hobbelde de bal langzaam maar zeker en gestaag rustig aan de verre hoek in: 2-1.

De ruststand werd, mede door onreglementair ingrijpen van Veltman, snode plannen van de snelle spits verijdelend, gepromoveerd tot eindstand. Bies speelde de pannen van het dak, we hadden een pauw in ons midden en speelden op echt gras in een zonnetje. Geen kabel, uit de spagaat, een Renault Scenic met slechts 11 kilometer op de teller, Apple Carplay en een biertje na afloop in de eigen kantine, waar we ons konden vergapen aan de Wall of Fame.

Het leek Mount Rushmore wel. Een vijftal wijze mannen op leeftijd prijkten hoog verheven op de muur van de hoofdingang. Legendarische spitsen? Onverzettelijke verdedigers? Briljante middenvelders? Oordeel zelf.

Natuurlijk missen we de gedrevenheid van John, de dynamiek van Daan en tijdelijk de voorzetten van Fred. Het kost tijd om een nieuwe puzzel te leggen, eentje die ook weer goed in elkaar past. Bij Barҫa en Real puzzelen ze zich nu ook gek, we bevinden ons in goed gezelschap.

De volgende spelers hangen (nog) niet op de Wall of Fame: Jacobsen, Van Elst, Veltman, Stoltenkamp (45. Van der Grift), De Bruin, Bannink (20. Bakker, L.), Verhoeff, Bies, Hoevers, Adema, Bakker F.