Zonnige zege zaterdag 3

Afgelopen zaterdag mochten de mannen van drie voor het eerst sinds 1 februari weer een echte competitiewedstrijd spelen. Tegenstander was middenmoter vv Scherpenzeel 2. Plaats van handeling was het zonovergoten hoofdveld van sportpark De Bree-Oost. Doordat vaste keeper Martijn de afgelopen weken iets teveel doordeweeks gecrossfit had, moest hij deze zaterdag werken. Op zich geen probleem, daar het derde doorgaans een beroep kan doen op gewaardeerde stand ins Andor, Evers of Jens. Voornoemde drie sterkeepers waren echter vandaag niet in staat een helpende hand te bieden en omdat semi reservekeeper Vd Berg obscure cocktails aan het weghakken was op Curaςao, moest Kooi vandaag voor de tweede maal dit seizoen in Scherpenzeel onder de lat plaats nemen. 

Het lachende derde begon goed georganiseerd en met frisse moed aan het duel. Gedurende het eerste bedrijf diende echter geconcludeerd te worden dat de mannen van drie maar bar weinig kansen creëerden. Enerzijds had dit te maken met het feit dat spits Tyson op zijn zachts gezegd een ongelukkige wedstrijd speelde en anderzijds met het feit dat Sjoffer rechtshalf stond. Het uitblijven van goede aanvallen zorgde ervoor dat het derde wat meer tegen zichzelf ging voetballen en zodoende toestond dat Scherpenzeel het initiatief naar zich toe trok. Gelukkig had de Driebergse defensie haar zaakjes over het algemeen goed op orde en als een der Scherpendurpse spitsen dan toch aan de aandacht van de verdediging ontsnapte, dan was daar altijd nog de zwarte octopus van Driebergen, Dennis Kooi, die even stijlvol als effectief zijn doel vrij hield van tegendoelpunten.
Zo gebeurde het dat met een 0-0 stand de theepauze werd aangevangen. Tijdens de rust werd al snel besloten over te gaan tot een drietal wissels. Schaap maakte plaats voor de grillige Kroon, Thijs ging eraf voor Sjakemans en Edwin kwam in het veld voor Fonteijne. Nieuwbakken vader Te Laat werd nog even achter de hand gehouden.

Toeval of niet, de ingebrachte wissels maakten de tweede helft het verschil. α en ω De Bruijn was rechts op het middenveld aan een actie bezig, toen hij onreglementair werd geduwd. Het in eerste instantie geschonken voordeel liep op niets uit, zodat alsnog een vrije trap werd toegekend. Specialist in vrije trappen en cunnilingus Beffels schaarde zich achter de bal en bracht hem hoog de zestien in. Een ogenblik dacht de defensie van de thuisclub dat de NAVO het Scherpenzeelse luchtruim had uitgekozen voor een low altitude testvlucht van een met albi-celeste strepen voorzien prototype van de JSF, totdat ze beter keken en zagen dat het Edwin was die in kwam vliegen en de hoge bal van Jef met zijn hoofd tegen de touwen hamerde, 0-1

Een mokerslag bij heldere hemel en precies wat het derde nodig had. Nou ja precies, nog een paar doelpunten erbij zou wel lekker zijn. Das Kroonfantoom ging op links diep en werd met een lange bal bediend door Sjoffer. Eduard trok op richting achterlijn alwaar hij een hoekschop versierde. Uiteraard nam cornerexpert Veenendaal deze ecke en slingerde de bal hoog voor. Je zou verwachten dat de Scherpenzelers op basis van het eerste doelpunt een straf dekkingsregime op Edwin zouden toepassen en waarschijnlijk was dit ook zo, alleen had Edwin hier compleet maling aan. Weer kwam hij over alles en iedereen ingevlogen en kopte de bal even hard als geplaatst het doel in, 0-2.

Tegen beter weten in trachtte Scherpenzeel er nog een offensiefje uit te persen. Door goed optreden van Bob, Sebas, Te Laat en superkeeper Kooi kwamen spits Gino en zijn kompaan voorin niet verder dan wat zijnetballetjes.

Deze speldeprikjes zorgden bij de Driebergse formatie wel voor het besef dat een derde treffer benodigd was om de drie punten definitief in de tas te kunnen stoppen. Deze derde goal ontstond uiteindelijk over een aantal schijven en behoorde tot de klassieke aanvallen uit het Boekje van de Orde van Oranje Nassau, eerste druk R. Michels, later bewerkt door J. Cruijff. Op het middenveld pikte vd Mispel, zoals het een vuilnisman betaamt, een zwerfafvallend balletje op en draaide het aangezicht naar rechts. Op deze flank bevond Kevin zich als een vroeg kievitsei in een nog onbepotelde weide. Arjan, dienstig im Art und Weise, bedacht zich geen moment en wist: de bal moet naar de vrijstaande Van Woudenberg. De daad kon nog niet bij het woord worden gevoegd, aangezien een Scherpenderpse onverlaat vd Mispel tegen de door puristen verfoeide groene substantie werkte. De arbiter trok de fluit, doch Arjan, sneller dan de schaduw van de leidsman, gaf in woord en gebaar aan dat doorspelen het devies was. Also sprach Zarathustra en Kevin ontving de bal. In hetzelfde frame denderde de Driebergse Nanninga, Edwin S., de rechterdiepte in. Van Woudenberg zag dat diens tegenstander zag dat een directe pass een zekere onderschepping betekende en dus was een kleine, doch fijne shimmy vereist. Een kleine beweging met grote gevolgen, omdat de bal van derde man Kevin in de loop van Edwin richting zestien werd gegeven, alwaar Sjakemans, opmerkelijk rustig voor zijn doen, inmiddels een batterij voorbewegingen aan het afwerken was. Eerste paal, dan tweede paal en toen dacht diens opponent: alhier gaat deze onthaarde beul zich uiteindelijk aanbieden. Doch abuis der abuizen, DGS trok nog een kaart uit de mouw en vervoegde zich wederom bij de eerste paal, alwaar Schenkels de bal strak deed aanbelanden. De aansnijdende trekbal verried vele uurtjes biljarten, de tweede paal was de dankbare korte band, 0-3.

De zege was een feit, het was alleen een kwestie van tijd. Deze tijd werd gevuld met nog een hoogstandje van Marchal: diens vrije trap belandde op de korte kruising, een vluchtig stilleven van twee seconden. Bruining roste nog twee ballen jenzeists von Eden en toen was het klaar.

De videoanalyse moet Scherpenzeel uitsluitsel gaan geven wat er mis ging, de trainer had immers in de rust (volgens Jef zelf) de jongens ingefluisterd dat het toch echt wel erop en erover zou worden. Het lachende derde weet het wel: Sommigen durven niet tegen hem te spelen in een partijtje, anderen vergelijken hem met een op hol geslagen vrachttrein, wij kennen hem gewoon als Ed.

Niet alleen de zege smaakte zoet, ook het bier nadien, gegarneerd met een lentezonnetje en de berichtgeving dat runner-up GVVV alle punten in de Vallei der Vogels had laten liggen.
Opstelling: D. Kooi, R. de Bruijn (B. Te Laat), B. von Gieβen, S. Bruining, M. Schaap (E. Kroon), A vd Mispel, J. Veenendaal, M. Smit, L. Fonteijne (J. Marchal), K. van Woudenberg, T. Wieringa (E. Schenkels)